http://benoenenzy.be/mette_marta/ Przygody w Polsce en-us Nucleus CMS v3.24 © Weblog http://backend.userland.com/rss http://benoenenzy.be/mette_marta//nucleus/nucleus2.gif http://benoenenzy.be/mette_marta/ http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=633
Op zo'n moment is een vertraging een familie-aangelegenheid. Het is bijna een grapje dat de wissels van mijn oudste broer verstoord zijn, er is een nieuw stukje land waardoor mijn treinreis snijdt, meer tijd om de krant te lezen - en dus ook de opiniestukken. Iedereen tevreden, of toch iedereen die Maartje Swillen heet.

Ergens tussen twee katernen van de krant vroeg het meisje tegenover me of deze trein wel zeker stopte waar ze zijn moest, ik stelde haar gerust met de glimlach die ik speciaal voor bange, beginnende treinreizigers reserveer. Ik weet nog hoe het was een lijn te nemen waarvan je niet zeker genoeg was om zomaar gerust te zitten wachten, ik weet ook nog hoe ik me vastkampte aan stations die onderweg voorbijzoeven en de borden die nooit echt leesbaar zijn, en hoe ik in een fractie van seconden zocht naar blauwe wegwijzers met daarop hopelijk de juiste plaatsnamen.

Ik ben nooit ergens verkeerd terechtgekomen, maar het visioen van een vreemd station, een ijskoud perron en uren oponthoud, het was in die tijd nooit ver weg.

Nooit ben ik sympathieker dan wanneer ik mensen geruststel op de trein.

Het was toch niet alleen zonneschijn en rozegeur en bootjes die nooit vergaan vanochtend. Ergens tussen Vilvoorde en Mechelen ligt een vieze, vuile sloot waarin een gans ondersteboven dreef. Het was niet meer dan een flits van dode vogel, maar wel van één die de lente niet gehaald heeft. Nu vriest het lijk vast vast in de laatste loodjes van deze verrekte lange winter. ]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=633 Mon, 8 Mar 2010 15:19:06 +0100 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=632
Ik zal nooit een bijna-doodervaring zien in iets dat er geen in. Ik ben zo niet. Misschien valt ooit de hemel op mijn hoofd. Misschien draait de zwaartekracht zich om en blijf ìk eeuwig vallen. Zolang dat niet gebeurt zal ik gewoon een levend mens zijn zonder reden om te klagen.

Maar toch, misschien zat er iemand niet op mijn trein die er wel had moeten zitten. Dat kan. En misschien zat ik dan op zijn, haar plaats. Dat kan ook. Maar verder maakt het, denk ik, niet veel uit. Zal mijn leven anders zijn omdat ik tegen het raam kon slapen donderdag?

Tussen Berchem en Leuven denkt een mens wat af. Tot het eindstation daar is, en de orde van de dag. Daarom hou ik van de trein. En ook door de vertragingen. Andermans ongeluk maakt me soms gelukkig - relativiteit in het station. ]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=632 Sun, 21 Feb 2010 23:36:52 +0100 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=631
Er is een aflevering van Friends waarin blijkt dat Chandler er eentje heeft, terwijl hij het toch nooit gebruikt. Ik zag mezelf ook wel zo worden, en alleen daarom moest ik bewijzen dat het ook anders kon. Dat ik wel drie keer per week de fiets op, de fiets af, de hometrainer op kon doen.

Ik dus tweehonderd euro kwijt. En drie weken later twee kilo en een paar uur van mijn tijd.

Er valt geld te verdienen in die sector. Ooit maak ik een businessplan waar ik steenrijk van zal worden op weinig tijd. Dat las ik ergens, dat iemand vond dat z'n twenties er waren om rijk te worden en de rest van z'n leven om ervan te genieten.

Dat lijkt me wel wat. Ook al weet ik dat het niet zal lukken, vandaag zal ik erin geloven. Dan merk ik minder dat de tijd me wéér voorbijsteekt in het zwembad waar ik zo vaak mag gaan zwemmen als ik wil, in ruil voor tweehonderd euro.

Het is iets van deze tijd, denk ik, veel willen en veel doen, maar toch niet zo ver geraken als ik tien jaar geleden gedacht had. Toen was het tweeduizend en waren we waar we nu zijn: in een jaar waarin iedereen het nieuwe decennium viert voor het begonnen is.

Zo komt alles terug, zoals de kou van de winter en de verwachting van de lente. En het daarbijhorende verlangen om af te vallen. Nieuw dit jaar is het fitnesscentrum, de tweehonderd euro die ik niet meer heb, de sportzak waar ik geen plaats voor heb.]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=631 Sun, 14 Feb 2010 12:16:21 +0100 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=629
Lighygiëne, heet dat. Ik heb de laatste tijd last van maagzuur en ontstoken slokdarmen en hele maaltijden die nog eens in mijn mond terechtkomen. Soms voel ik mij een koe en een mens gaat met zoiets al eens naar de dokter. Eén keer, twee keer. En daarna heb ik met glans een gastroscopie doorstaan bij een andere dokter. Die zei me dus dat ik het hoofdeind van mijn bed hoger moest zetten. Dat wil blijkbaar wel eens helpen.

(De binnenkant van mijn maag is met brille geslaagd.)

Ik verzweeg dat ik geen bed had. Tot voor kort was ik iemand die op een matras sliep op de grond. Slecht voor de rug, slecht voor de matras, slecht voor de maag, goed voor de portefeuille. Als freelancer moet je soms overwegingen maken.

Ik kocht toch maar een bed. Een nieuwe matras. Zette het hoofdeind van mijn bed hoger. Niet zomaar hoger. Onder de poten van mijn bed liggen, tussen twee planken, aan weerszij een Komrij tweeduizend en enige gedichten. Vind anders maar eens twee boeken die dik genoeg zijn.

Soms voel ik het water dat ik dronk stilletjes mijn lichaamstemperatuur aannemen. Het is fris, keert terug, is dan wat warmer, verdwijnt weer in de krochten van mijn maag, en als het dan nog eens naar boven kruipt is het netjes de 37° van mijn binnenkant. Er zit vast een wetenschappelijke mogelijkheid in mijn reflux.

Het wil wel eens helpen. Misschien heb ik de verkeerde schrijver genomen.

]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=629 Sun, 17 Jan 2010 22:12:20 +0100 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=628
Ofwel moeten we niet veel stoken, dit jaar. Er is altijd wel een lichtpunt in de winter. Al is het kerstmis maar, of de lente die naakt.

In de zomer wil ik altijd de heetste dag van de eeuw, de felste regenbui, het onweer met de meeste bliksems (waardoor het dag wordt 's nachts), een crisis graag ook die de regering noopt tot het verbieden van auto's wassen, bovenleidingen die smelten, treinen die trillend aangereden komen - daar leef ik voor in de zomer, en vaak komt ze niet verder dan één of twee warmste dagen van het jaar, een overstrominkje in Bertem, een trein die vol bezwete mensen zit.

Ik neem het vliegtuig deze zomer, recht naar de Zuid-Afrikaanse winter. Die is zacht en Afrikaans, en vol dingen die ik nog niet ken. Dat kan dus alleen maar heel hard meevallen, als was het maar, in extremis, omdat ik drie weken niet zal moeten stoken. Maar vast anders ook. ]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=628 Tue, 5 Jan 2010 22:02:22 +0100 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=627
Ze lagen buiten in de regen, in de sneeuw, in de vrieskou, in de dooi.

De doos van het gourmetstel van mijn buren is nieuw - de hoekjes zijn nog hoekjes en de flap is nauwelijks gescheurd. Ik denk: zij deden vorig jaar fondue en wilden dit jaar wel wat nieuws leren kennen.

Gourmet kende ik al, maar ook mijn jaar stond bol van nieuwe dingen.

Ik werd zelfstandige op 1 januari. Ik kocht zo'n plooifiets waardoor ik nu één van die mensen ben die fietst tussen de pendelaars. (Maar niet in Leuven, in Leuven zou je zot zijn dat te doen) Ik haalde een rijbewijs nadat ik eerst nog een keertje buisde, om het af te leren. Ik zag een stuk Polen dat niet hip was, niet mooi en ook niet vriendelijk. Ik factureerde zelf mijn eigen loon. Ik had knallende ruzie met mijn ma, verving een autoband, had weer lang haar.

Mijn nagels waren vaak gelakt dit jaar.

Ik verhuisde, betaalde altijd keurig op tijd mijn huur, panikeerde toen ik twéé keer mijn huur betaalde en mijn rekening plots laag stond. Ik kreeg een eindejaarspremie waar ik niet op rekenede. Ik kocht een bril en had prompt minder hoofdpijn - wat ik spaarde aan nurofen gaf ik uit aan Maalox - ik draaide er de laatste twee maanden hele hopen Maalox door.

Ik droeg mijn eigen kerstboom drie verdiepingen naar boven, solo. Ik verzwikte mijn enkel, viel plat op mijn buik op een overweg (krabbelde recht), verbrijzelde, gevoelsmatig dan, mijn staartbeen. Ik werd niet zat op mijn verjaardag.

De beste jaren hebben een lach, een traan, een onverwachte meevaller en altijd iets dat nog ontbreekt, zodat het jaar erna zwanger van verwachting kan beginnen.

Ik heb dat afsluiten en aanvangen altijd vreemd gevonden. Net zoals de bovenmenselijke neiging tot het slecht bakken van kleine stukjes vlees aan wat een feestdis zou moeten zijn.
]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=627 Tue, 29 Dec 2009 22:03:46 +0100 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=626
Het ligt allemaal in mijn badkamer. Vroeger, waar ik toen nog woonde, rook het in de badkamer meestal naar zonnecrème of de shampoo die me aan chirokampen deed denken of krokodillentandpasta of, tijdens de lange kille winters, naar het parfum dat mijn moeder gebruikte de eerste kerstavond dat ik me geuren kon herinneren. Ik weet niet meer welk jaar, niet meer welk parfum.

In mijn nieuwe, huidige badkamer ruikt het vooral naar putteke. Putteke zegt niet elegant - een levensstijl die ik me anders graag wil aanmeten. Putteke zegt vies, en vuil, en dit is een huis waarin in niet lang wil zijn. Een houding die ik me als huurder niet kan permitteren, ik betaal om hier te mogen zijn, met name.

Dus werd ik verleid door die reclame waarin een pinguïn de woning deelt met één of ander ander dier en samen met hem kinderen opvoedt van nog een ander ras. Dat slaat op niets, maar in hun huis ruikt het lekker en niet naar de dode vis en antilopes die ze samen als avondmaal gebruiken. Dat leek me dus wel wat en deed ik wat zij deden: een geuroffensief waaraan geen putteke weerstand zou kunnen bieden.

Dus kocht ik een potje vol blauwe gelei die naar oceaan rook en ook een stukje plastic met een velletje oceaan in, en ook een flesje met zo'n wiek die je moet optrekken waardoor de hele wereld eromheen naar oceaan gaat ruiken (kunstmatige geur, staat er op het flesje). En even ging dat goed. Even was mijn badkamer een walhalla van oceanen, riffen van de kleurrijkste koralen en scholen van vissen die eigenlijk niet bestaan, omdat het natuurlijk niet de geur is van een echte oceaan, maar die van een kunstmatige. Maar wat zou dat, ik heb nog nooit de echte oceaan zo lekker weten ruiken als mijn badkamer op zijn hoogtepunt.

Helaas is het een hardnekkig putteke. Dus voorlopig ben ik maar bij tijden elegant in mijn badkamer. Als ik net gedoucht heb met veel zeep en shampoo, of als ik de wiek van mijn oceaan even maximaal opentrek, dan ook. Verder niet. Net goed, mijn badkamer bleek geen kuuroord vanochtend toen ik mijn adem zag voor ik verzwolgen werd door het warme water van mijn douche.

Elegantie is iets voor mijn slaapkamer, mijn woonkamer, mijn zweem van keuken ook. Daar ruikt het naar parfums die ik gebruik op kerstavond en daarbuiten, naar waspoeder en hele zachte slaap, of naar kerstboom en geurkaars van ikea, of versgemaakte veenbessen met kaneel of chocoladepudding en een heel klein beetje verse melk.



]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=626 Mon, 14 Dec 2009 22:17:09 +0100 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=624
Ooit kreeg ik een groot, lomp pak. Ik was vijf en daarom vertrouw ik mijn herinnering niet als ik denk te weten dat het in de brievenbus stak met een briefje van mijn vader bij. Misschien moet ik vragen aan mijn moeder of het ging zoals ik het nog weet, maar misschien is het leuker samen met mezelf te doen alsof het klopt. Ik werd vijf, kwam thuis van school, keek in de brievenbus, vond een groot lomp pak met een briefje van mijn vader bij, ging naar binnen, peuterde het open met in die ene tel alle vreugde van de wereld - alsof ik tegelijk genezen was van alle ziektes die een mens kan hebben, de lotto won en een bestseller geschreven had.

Eén tel was één groot lomp pak alles wat ik nodig had. Er zat een babar in van pluche wiens vestje ik kon uitdoen en zelfs zijn slagtanden waren zacht en aaibaar. Ik ben vergeten wat er in de brief stond, dus misschien heb ik die wel écht verzonnen.

Een pluchen babar is het laatste kadootje van mijn vader. Hij zit niet op facebook, dus misschien vergeet hij daarom al zeventien jaar op rij een pakje op te sturen. Het leuke aan 2009 is dat je zo'n dingen daarop kan gaan steken. Als ik niet even naar beneden scrol weet ik vaak ook niet wie ik moet feliciteren.

Zij die niet op facebook zitten hebben dus geen weet meer van verjaardagen en zenden geen babars meer uit. Een jammerlijke evolutie, maar misschien zou het vandaag de dag een plop geworden zijn en plop is toch maar een ontzettend lelijke kabouter, anders dan babar wiens slagtanden zelfs aaibaar waren. ]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=624 Mon, 30 Nov 2009 17:32:27 +0100 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=623
Het gebeurt niet vaak dat ik een krop ik de keel krijg van mijn eigen daden, maar vanmiddag wel.

Ik liep over de meir omdat ik roze accessoires nodig had voor een barbiefeestje straks. Ik ben gelukkig maar geboren in een land waarin zelfs mensen die niet eens zo erg goed hun boterham verdienen altijd wel geld over hebben voor een potje roze nagellak en roze handschoentjes. En waarin er ook voldoende winkels voorhanden zijn om mij – en met mij alle anderen – in die dwaze behoeften te voorzien.

En ik ben ook geboren in het land van enkele anderen, die een bordje van gekreukt karton maken met daarop ‘ik heb honger’ en de hele dag op hun knieën zitten op zoek naar genoeg kleingeld voor een broodje in te dure sandwichbars.
Misschien is het niet waar wat ze zeggen, moeten ze het allemaal afgeven aan een obscure organisatie die er valse diamanten voor namaakverlovingsringen die mannen kopen die arm zijn zonder dat hun vrouw het weet, waarna die ring stukgaat na een tijdje en daarmee meteen ook hun verloving. Je weet dat niet.

Maar met het licht op het barbiefeest vanavond, en eigenlijk altijd, zie ik hun bedoelingen wat rozer. Dat ze in de vroege voormiddag op de meir zitten impliceert voor mij alvast de afwezigheid van iets beters te doen hebben. Een job of een bijscholingscursus tot dakwerker of masseur aan de vdab - en een halve dag op je knieën zitten is niemands hobby. En als zo’n mensen geld hadden voor eten zaten ze al lang binnen.

Ik geloof die mensen graag – of toch voldoende om niet onbewogen te blijven voor hun vuile jas, hun wak kartonnetje en hun klef bekertje vol kopergeld. Meer dan dat kreeg de dakloze man in mijn straat nog niet, dus kwam mijn karma ook nog niet veel verder dan misschien wat mayonaise op zijn broodje.

Vanmiddag kocht ik twee muffins voor een dakloze man op de meir. Ik had nog kleingeld over na de aankoop van een potje roze nagellak en roze handschoentjes, genoeg voor twee muffins en een flesje spa. Ik stond lang te twijfelen over de keuze, voor soep was het nog niet voldoende winter buiten en hij zag er nog vies uit ook.

Lusten dakloze mensen alles? Moet dat? Lust je, als je arm bent, de facto witloofsoep en minestrone? Het zijn alvast niet mijn favorieten en ooit oogst ik wat ik gezaaid hebt, en dan oogst ik liever muffins.

]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=623 Fri, 20 Nov 2009 19:39:26 +0100 http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=622
Voor een tandarts poets ik steeds belachelijk lang mijn tanden en toen ik ooit met een voetprobleem naar een dermatoloog moest nam ik een voetbad van waarschijnlijk toch een uur. Misschien zat daar het probleem, maar soit.

Voor een oogarts kende ik de procedure niet. Moest ik mijn ogen ontschminken voor de zekerheid, om alle vastgekoekte mascara weg te krijgen van feestjes waarvan ik te laat thuiskwam om me nog helemaal te ontdoen van alle kleur en 's ochtends te moe was om er deftig aan te denken? Moest ik mijn ogen spoelen met het fysiologisch water dat ik graag op kamp gebruik om de vermoeidheid wat te breken? Mijn wenkbrauwen epileren en mijn wimpers krullen? Ontkrullen?

Zo'n oogarts komt toch ook dicht bij je gezicht, dacht ik. Dus poetste ik mijn tanden zes minuten aan een stuk en floste wat. En toen ik daar voor de spiegel stond besloot ik wat haartjes weg te trekken, niet dat zij daar naar kijkt maar het moest maar eens, natuurlijk. En even later waste ik mijn gezicht twee keer en smeerde ik dagcrème die lekker ruikt. Ik was vast de friste patiënte van de oogarts, gisteren.

Is het geloofwaardig een boek te lezen in de wachtkamer van de oogarts? Of denkt zij: zij die dat nog kunnen, kunnen voort - om zich dan te focussen op de halfblinden die na mij een afspraak hadden? Steek ik hen de ogen uit met mijn oranje boek met zwarte letters - wat constrastueel gezien misschien een slechte zaak is? Of doen ze allemaal, voor de schone schijn, alsof ze de focus knack van juni lezen die op de tafel ligt?

Ik nam het mee omdat ik er te graag in lees en daar eigenlijk te weinig tijd voor maak - door de week is er werk en programma's die ik daarvoor moet volgen en dictieles en 's avonds hele moë ogen - meteen de reden voor mijn bezoekje gisteren. En van het weekend hebt u ook al gehoord, veel tijd om te lezen blijft er niet over.

Zo bereidde ik mij op de oogarts voor.

]]> De pot nat http://benoenenzy.be/mette_marta/index.php?itemid=622 Thu, 19 Nov 2009 09:36:15 +0100