Thomas stierf toen hij dertien, veertien jaar was, net voor de zomer begon.
Soms denk ik een hele dag aan Thomas. Ik heb er nog nooit de vinger op kunnen leggen wanneer precies.
Onlangs zag ik zijn zus in de winkel. Zij was een paar jaar jonger – ooit althans. Weer moest ik hard aan hem denken. Dertien jaar. Toen hij stierf leek het alsof hij dan toch een half leven had gehad. Wat ik, en dus ook hij, wij achter ons hadden leek al zo lang, en zo significant.
Ik word zevenentwintig binnen een half jaar. Misschien is Thomas binnenkort wel al even lang dood als hij heeft geleefd. En wat moet hij nog gemist worden door de mensen van wie hij echt het leven was.
En dat ik zelfs nog aan hem denk.
Eén van de mooiste dingen van het geheugen is hoe een leven veel langer en veel breder kan uitlopen dan je eigenlijk zou denken.
]]>De pot nathttp://oostblog.beindex.php?itemid=705Sat, 18 May 2013 21:12:23 +0100De tijd
http://oostblog.beindex.php?itemid=704
Het is niet dat ik geen tijd heb om de dingen te doen die ik wil doen. Het past nog steeds allemaal in mijn agenda. Alleen afwassen schiet er soms bij in.
Ik voel me ook niet opgejaagd, of gehaast. Ik hoef niet te trekken om overal op tijd te geraken.
Daar gaat het allemaal niet om. Ik vraag me alleen af waar alle dagen zijn gebleven. Op een nuchtere manier, zoals ik me ook afvraag waar mijn andere zwarte sportsok is.
Alleen als ik ga lopen heb ik de tijd volledig in mijn greep. Ik combineer een allegaartje aan lussen op de piste, naast de piste en achter de piste, waarvan ik precies weet hoelang ze duren. Als ik op vrijdagochtend voor mijn werk op dàt uur opsta en vertrek, dan weet ik dat ik precies op dàt uur onder de douche sta. Totale zekerheid.
Misschien ga ik daarom steeds langer en steeds liever lopen. Ik kan er iets mee controleren dat je eigenlijk niet controleren kan.]]>De pot nathttp://oostblog.beindex.php?itemid=704Sat, 4 May 2013 20:10:15 +0100Het licht
http://oostblog.beindex.php?itemid=703
Ik sliep slecht. Het begon met het gat in mijn hand dat traag en pijnlijk genas – nog steeds is het niet dicht, het litteken scheurt steeds weer opnieuw een beetje open, door de kou, of lichte wrijving in mijn broekzak.
Weer wist ik me gezegend dat ik in de regel zorgeloos en zalig slaap, want tijdens eenzame, wakkere uren lijkt er in mijn hoofd enkel ruimte voor de zorgen van mijn broze meisjeshart. Ik ben alweer zesentwintig geworden en mijn leven lijkt in niets op wat ik me er tien jaar geleden van voorstelde.
Dat is, voor alle duidelijkheid, bijna uitsluitend positief – op mijn zestiende was ik wereldvreemd, naïef, had ik bijzonder weinig vrienden en geen idee van het vuur dat in mij brandt en hoe waardevol dat is. Ik schatte toen mezelf niet in en dus al helemaal niet naar de juiste waarde.
Maar tijdens de koudste nachten van het jaar is, wakker dan toch, alles anders.
Mijn huisarts, die het gat in mijn hand bekeek, raadde me een paar dagen vakantie aan. Een gouden tip, want het ergste beetje winterdip had ik doorworsteld toen die zich deze week eindelijk aandienden, waardoor ik plots gewoon vakantie had. Tegen de verwachting in was het nog putje winter, maar daar kon ik dan, op zich, mee leven.
En toen dinsdag, na die eerste vrije dag, ging ik ’s avonds lopen. Ik loop wel vaker in de kou, weinig houdt mij tegen – lopen is het beste medicijn tegen kleine ellende als hoofdpijn of scheldtirades die je nooit kan uitspreken. En kou was het, met veel verse sneeuw en gladde riooldeksels om te vermijden – wat dat betreft was dinsdagavond niet veel anders dan het gros van januari. Waar het gat in mijn hand al in litteken is veranderd werd mijn vel donkerpaars, zo kon ik zien, ja, het is nog steeds geen voorjaar.
En toch niet helemaal. Vaak loop ik in het pikkedonker over de schaars verlichte piste, te hopen dat verkrachters de winter minder fit dan ik doorkomen. En plots werd het niet donker. De zon ging onder, maar de kleur van de wereld verdween nog niet meteen – weer blauwe lucht, na weken grijs, en zelfs met roze strepen, zo’n avond uit een jeugdboek dat je altijd bijblijft.
De winter is er nog – in de kleren die ik draag, in de kilte van mijn neus, in mijn gesprongen lippen, in de hopen sneeuw die zo hardnekkig blijven liggen. Maar het licht is nu al van de lente. ]]>De pot nathttp://oostblog.beindex.php?itemid=703Sun, 17 Mar 2013 23:39:03 +0100Wennen
http://oostblog.beindex.php?itemid=702
Aan sommige dingen lijk je nooit te kunnen wennen.
Vier weken geleden morste ik hete lijm op de rug van mijn hand. De brandwonde die ik eraan overhield was compact maar diep - intussen ben ik mijn linkerhand gaan kennen als verbonden met een klein verbandje. 's Ochtends als ik een douche neem kijk ik naar de rauwe plek die al door roze litteken is omrand en kan ik me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat het vel er daar ooit normaal heeft uitgezien. Alsof ik zo geboren ben.
Sommige dingen ben je zo gewoon. ]]>De pot nathttp://oostblog.beindex.php?itemid=702Wed, 27 Feb 2013 10:14:07 +0000Winterprik
http://oostblog.beindex.php?itemid=701
Zo blijf ik even warm als het vooruitzicht van de zomer, maar het heeft een bizarre prijs - deze dagen ben ik minder mens dan mummie.
Alleen als ik ga lopen niet. Dan leg ik een eenzaam extra laagje over mijn outift van december en daarmee lukt het wel.
Vanochtend nog, ik kon niet anders, mijn loopkleren had ik gisteren veel te suggestief op een stoel gelegd. 's Avonds kan het zo gemakkelijk zijn te willen dat je 's ochtends iets gaan doen. Maar toch, trouw aan mezelf draafde ik de deur uit, tot aan de geloofwaardig Finse piste die ik slechts met een nog zo'n gekke ziel moest delen. Vrijdagochtend, kwart na zeven, gevoelstemperatuur min tien en zij en ik met elke onze eigen muziek, blik strak vooruit op het onvoorspelbaar wit, asociaal eigenlijk tot in elke four-way-stretchy vezel, maar even snel, en daardoor een paar kilometer lang verbroederd. In plaats van ik voor haar of zij achter mij liepen we naast elkaar, zwijgend wel, maar toch - doorheen dezelfde kou en ochtendmoeheid.
En dan moest ik voorbij de scholen weer naar huis. De leerlingen krioelen op dat uur over het plein, de pendelaars zitten terug zelfzeker op hun fiets nu de sneeuw is weggeruimd. Ik wervelde ertussen, schoot voor een fiets - het alternatief was botsen en dat wou ik niet. De vrouw schoot uit balans, ze moest haar voet zetten op de grond en schold me uit, maar waarvoor weet ik niet, want mijn muziek staat op speaker en door dat alles heen zong Michael Stipe spottend haast van come on come on no one can see you try-y-y-y-y.
In de high die alleen het eind van een eind rennen met zich meebrengt was ik bijna zo licht als de laatste schemering die er nog hing.
Eigenlijk loop ik niet zo graag. Maar toen wel, want zij hun verplichting, de sleur alweer, ik mijn lichtheid, door weer en wind, langs sneeuwhopen op de stoep - en het vooruitzicht van een iets te hete douche. ]]>De pot nathttp://oostblog.beindex.php?itemid=701Fri, 18 Jan 2013 20:41:04 +0000De lucifers
http://oostblog.beindex.php?itemid=700
Ik hecht erg aan mijn ontbijt, graag heb ik dat er wat werk bij komt. Hoewel ik nog het liefst van al die paar minuten roeren, schrapen, persen eigenlijk onder de warmte van mijn dek zou liggen, heb ik gemerkt dat ik de ochtend kan verlengen door hem op te vullen. Zo schuif ik de plicht die komt, het werk dat ik nochtans graag doe, elke dag een eindje voor me uit. Ik steel de tijd die ik nooit gedacht had te hebben, omdat ik van nature eigenlijk lui ben en bedlegerig voor negen uur.
Van dien aard waren mijn problemen dit jaar, met daarnaast de clichés die iedereen wel min of meer zal kennen. Altijd maar verloren sokken, nog klamme losse thee van gisteren in de theepot, een wimper in je oog, traag internet, een kapotte lamp in de gang, schimmel op de kaas, of botte messen.
Ik geloof niet stellig dat alles altijd goedkomt, het soort valse troost dat je tegenwoordig wel vaak hoort. Of dat er een voorzienigheid is die wat gebeurt toch goed bedoelde, een dooddoener die eeuwenlang al meegaat. Het leven kan je op elk moment snoeihard naar beneden trekken, je moet – volgens mij – bijzonder wereldvreemd zijn om niet te beseffen dat je daar zelf niet de minste vat op hebt. Maar ik geloof wel in dit momentaan geluk, dat als een talisman om me heen lijkt te hangen. Vind ik een sok niet, dan draag ik twee verschillende, zoals vandaag. Toen ik net mijn schoenen uittrok, moest ik daarmee lachen. En met mezelf heb ik een afspraak dat ik de oude blaadjes thee weggooi, thee zet, en mijn toekomstige zelf, die van de dag erna, met de rest laat zitten. Appeltje eitje.
Ik ging lucifers kopen en de weekendkrant, het was een zaterdag. Typisch zo’n scène die ik onrealistisch uitgevoerd zou vinden moest ze me voorgeschoteld worden door een hollywoodfilm. Zo prettig gewoon is mijn dagdagelijks leven plots geworden dat ik het zelf niet zou geloven, en zo plots, of misschien geleidelijk, dat ik niet weet wanneer precies het is begonnen. ]]>De pot nathttp://oostblog.beindex.php?itemid=700Thu, 27 Dec 2012 21:49:30 +0000Mohamed
http://oostblog.beindex.php?itemid=699
Steeds schoot me door het hoofd hoeveel zo’n portefeuille eigenlijk vertegenwoordigt en hoeveel tijd ik niet zou nodig hebben om dat allemaal weer op te bouwen – niet alleen de paperassen, maar vooral de kleine dingetjes die me door de jaren zijn aangereikt, een gedicht dat me de adem af kan snijden, een artikeltje uit de krant, reclame voor een luchtmatras.
Dat ik mijn rijbewijs en consoorten moest vernieuwen, dat idee kon ik al gauw omarmen, natuurlijk zijn de foto’s lelijk en zo schuif ik de deadline waarop het echt officieel ook moet, steeds verder voor me uit – net als mijn yoghurt gaan mijn bank- en identeitskaart nooit tot hun vervaldatum mee.
Maar die spulletjes, daar was ik een paar uur lang af en toe het hart van in.
Ik ging van pure miserie en ook zoals altijd op woensdag dan maar naar mijn stamcafé, waar ik een hele resem telefoontjes kreeg en pleegde, tot ik wist dat mijn portefeuille gevonden was, door Mohamed. Ik ging hem halen, want het was die avond mijn toer om te trakteren.
Ik weet dat Jezus is geboren en prompt onze zonden op zijn schouders nam. Dat we daarom kerstmis vieren, om het licht dat was gekomen. Maar tweeduizend jaar is een lange tijd om één man te vieren, dat lijkt een obsessie te zijn geworden, zoals altijd opnieuw maar vertellen in de krant over Bart De Wever en Michelle Martin.
En donker wordt het toch.
Nee, dan vier ik dit kerstfeest liever Mohamed, die mijn portefeuille vond en de nummers die erin staan rondbelde tot hij gehoor kreeg, die op zijn sokken naar beneden kwam en zich excuseerde omdat hij erin had gezocht naar wie ik was.
Ach man, zei ik, en ik bedankte hem keer telkens weer, ik gaf hem een eerste keer een hand en later toen ik weg ging nog een keer.
Pas 's nachts maakte ik me plots zorgen dat ik mijn wanten niet had uitgedaan, en hoe gek dat misschien wel leek.
Dankbaarheid vind ik moeilijk. Er zit, precies, altijd iets in de weg. Dat ik veel te duidelijk wil tonen dat ik echt, echt dankbaar ben. Of mijn wanten.
]]>De pot nathttp://oostblog.beindex.php?itemid=699Fri, 21 Dec 2012 21:37:18 +0000De herfst
http://oostblog.beindex.php?itemid=698
Rechts afslaan bleek onmogelijk, de weg die ik daar volg en waarop ik eigenlijk pas echt begin te lopen, bleek ook door water overspoeld. Zo snel verbleekt dus de sportzomer – in juli, en ook nog in augustus, is lopen met natte voeten heroïsch, met steeple in gedachten; in oktober echter enkel lastig drassig, en het teken dat de herfst nu echt begonnen is.
Ik zocht en vond onlangs een tweede baantje waardoor er een aantal zaken zijn die er af en toe bij inschieten. Lopen soms, het onderhoud van oostblog ook, en ook het voornemen om minstens één keer per week kikkererwten, linzen en sesamzaad te eten.
Dat ik voor de echt belangrijke dingen tijd overhoud, daarop zie ik streng toe – ik ga nog steeds elke week een avond kletsen in mijn stamcafé, ik ontbijt regelmatig ontspannen buitenshuis, en ik lees nog steeds een boek per week. Ik ben, en daarmee prijs ik me eindeloos gelukkig, één van die weinige mensen die gezegend zijn met altijd nog wat tijd op overschot voor de dingen die ze echt het liefste willen.
Dat dat, in een wereld waarin tijd nog steeds door mensen wordt bedacht, vooral aan mezelf ligt, daarmee weet ik mij een tweede keer gelukkig zijn.]]>Menselijkhttp://oostblog.beindex.php?itemid=698Sat, 6 Oct 2012 21:46:20 +0100De sportzomer
http://oostblog.beindex.php?itemid=696
Als ik zie hoe behendig ik met zo’n log voertuig manoevreren kan met enkel maar die vuvuzela als verlengstuk van mijn arm, dan kan ik niet anders dan geloven dat ik een meer dan degelijke slalomkayakster had kunnen zijn, had ik geweten dat het een optie was.
Omdat ik weet dat olympische dromen die na een vijfentwintigste verjaardag ontstaan zelden nog verguld worden en omdat het land waarin ik woon slechts enkele keren per jaar een excursie op de Dijle comfortabel toestaat, bekijk ik het kayakken enkel op televisie. Ik hou het bij lopen, en dan nog tegenwoordig op een lamentabel niveau omdat mijn enkel moeilijk doet.
En zelfs dat, zelfs dat wordt moeilijk als ik nauwelijks buiten ben of de zondvloed komt dan nog maar eens – eens het droog is, lukt het ook niet meer, ik moet het synchroonspringen van de mannen zeker zien, daar kan ik niet omheen. Bij valavond pas kan ik weer. Ik heb dan al wat witte wijn gedronken, maar verdoven doet die niet, mijn enkel blijft toch zeuren.
Je kan natuurlijk, als je gesport hebt met iets dat je waarschijnlijk toch als blessure mag benoemen, daarna wel eens zo heerlijk doorzakken voor eurosport. ]]>De pot nathttp://oostblog.beindex.php?itemid=696Mon, 30 Jul 2012 22:02:05 +0100Klein leed
http://oostblog.beindex.php?itemid=695
Het teentje staat wat dikker nu. Ik zou wel naar de vriezer willen gaan om ijs, maar tegen dat ik daar ben, ben ik dat toch vast weer vergeten. En daarbij, mijn coldhotpack ligt ergens tussen mijn op z’n zondags omgewoelde lakens, ik heb er gisteren mijn enkel mee wilen bevriezen.
Dit loopseizoen doet immers mijn linkerenkel wat vervelend. Vorig jaar waren het mijn heupen nog. Ze leken net een beetje los te zitten. Niet precies helemaal – zoals een tafeltje in je stamcafé dat net wankelt, eerst besef je niet dat je je eigenlijk al de hele tijd aan dat subtiel gewiebel zit te ergeren. Een kinesist loste dat voor me op – de heupen, niet het tafeltje, dat kan ik zelf door een bierviltje in halve maantjes te vouwen en dan verder in zoveel partjes te verdelen als nodig zijn onder het wankel pootje.
Zo is het altijd wat. Een knikkend heupgewricht. Een enkel die gesmeerd moet worden. Lichte hoofdpijn op het einde van een zaterdagse werkdag. Vandaag de donkerpaarse brij die zich ophoopt onder de nagel van mijn gezwollen kleine teen.
Last heb ik er niet van.]]>De pot nathttp://oostblog.beindex.php?itemid=695Sun, 24 Jun 2012 17:03:38 +0100